İstanbul... Kimine göre taşı toprağı altın, bana göreyse sadece kaçacak yeni bir delik.

Valizimi arabanın bagajından alırken ellerimin titremesine engel olamadım. Annem arkamdan bir şeyler söylüyordu ama duymuyordum bile. Tek odaklandığım karşımda duran o devasa bina: Kolej Anka. Babamın "burada güvende olacaksın" dediği yer. Güven mi? Benim lügatimde o kelimenin üstü çoktan çizilmişti.

"Elya, hadi tatlım. Geç kalacağız," dedi annem, sesindeki o sahte neşeyle. Sanki İzmir’deki o yangından, o adamlardan kaçıp buraya sığınmamışız gibi davranıyordu. Gülümsedim. En iyi yaptığım şey buydu zaten; numara yapmak.

Okulun bahçesine girdiğim an binlerce göz üzerime dikildi. Yeni kız olmanın o iğrenç ağırlığı... Herkes fısıldaşıyor, sanki üzerimde "benim bir sırrım var" yazıyormuş gibi bakıyorlardı. Başımı eğip hızla ilerlemeye çalıştım. Ama işte o an, hayatımın geri kalanının başladığı (veya bittiği) o saniye geldi çattı.

KÜT.

Sert bir şeye çarptım. Hayır, bir şeye değil, birine. Ama bu sanki bir duvara çarpmak gibiydi. Elimdeki kitaplar yerle bir olurken, savrulan saçlarımın arasından karşındakini görmeye çalıştım.

"Önüne baksana be!"

Ses... O kadar soğuktu ki bir an üşüdüğümü hissettim. Başımı kaldırdığımda gördüğüm şey bir insan değil, sanki bir felaketti. Simsiyah saçlar, çene hattındaki o keskinlik ve... Gözler. Gece karası değil, sanki gecenin kendisi.

"Özür dilerim, görmedim," dedim sesimin titremesine lanet okuyarak.

Karşımdaki çocuk -ki muhtemelen okulun o meşhur 'belası' falandı- eğilip kitaplarıma bakmadı bile. Sadece gözlerini kıstı. Yanındaki iki çocuk gülmeye başladı ama o gülmüyordu. Sadece nefretle bakıyordu.

"Yeni misin?" diye sordu. Soru sormuyordu aslında, "burada yaşaman hata" demeye getiriyordu.

"Evet, bugün başladım."

Hafifçe üzerime doğru eğildi. Parfümünün kokusu burnuma doldu; sigara, nane ve o tarif edemediğim karanlık koku. "Burada kurallar vardır yeni kız. Birincisi; benim yoluma çıkma. İkincisi... İlk kuralı sakın unutma."

Yanımdan çarpıp geçerken omuz attı. Resmen omuz attı! Öylece kalakaldım. Arkasından bakarken adının Aras olduğunu, yanındaki kızların fısıltılarından öğrendim. Aras Karahan. Sınıfa girdiğimde kalbim hâlâ maraton koşuyor gibiydi. En arka sıraya geçip oturdum. Camdan dışarı baktığımda Aras'ın bahçedeki o lüks siyah arabanın önünde, bir eli cebinde sigara içtiğini gördüm. Bir an başını kaldırdı ve sanki orada olduğumu biliyormuş gibi doğrudan benim pencereme baktı.

Göz göze geldik.

Kaçmadım. Bu sefer kaçmayacaktım. İzmir'de her şeyimi bırakmıştım, burada bir de bu 'okul kralı' bozuntusuna pabuç bırakacak değildim.

Ama bilmediğim bir şey vardı. Aras Karahan sadece bir okul kralı değildi. O, babamın kaçtığı o karanlık dünyanın ta kendisiydi. Ve ben, az önce o dünyanın tam kalbine kafa atmıştım.

Günün geri kalanı bir sis bulutu gibi geçti. Dersler, tanışmalar, sahte gülümsemeler... Çıkış zili çaldığında hızla eşyalarımı topladım. Tek istediğim eve gidip yorganın altına girmekti. Ama okul kapısından çıktığımda beni bekleyen o siyah arabayı görünce ayaklarım yere çivilendi.

Arabanın kapısına yaslanmış, elindeki çakmakla oynayan Aras, beni görünce pis bir sırıtışla doğruldu.

"Eee, yeni kız?" dedi, sesi o kadar yakından geliyordu ki. "İlk günün nasıl geçti? Umarım yoluma çıkmamayı öğrenmişsindir."

"Öğrenmezsem ne olur?" diye sordum. Nereden geliyordu bu cesaret bilmiyorum ama dilimi tutamıyordum.

Aras yavaş adımlarla yaklaştı. Aramızda sadece birkaç santim kalana kadar durmadı. Elini kaldırıp kulağımın yanındaki saç tutamıyla oynadı. Parmakları buz gibiydi.

"Öğrenmezsen," dedi fısıldayarak. "Siyahın içinde kaybolursun. Ve inan bana, ben kaybolanları bulmayı pek sevmem."

Aras arabasına bindi ve gaza basıp tozu dumana katarak uzaklaştı. Ben ise bahçenin ortasında, batan güneşin altında öylece duruyordum.

Galiba babam yanılmıştı. Burası güvenli filan değildi. Burası cehennemin ta kendisiydi ve ben az önce şeytanla tanışmıştım.

bosuser2 update2

gfdgdgdgd

gfdgdgdgd

bos hikaye

SİYAHIN İZİ

Binbir Gece Masalları